Doganbey Evleri

Süreyya Meydanoğlu benim orta ve liseden sınıf arkadaşım. Citibank'teki kariyerini tamamladıktan sonra, eski Doğanbey köyündeki 4 taş evini restore ederek turizme açtı. Doğanbey'i, sessizliği ve doğayı sevenlerin "Alaçatısı" yapmaya niyetliydi. Yukarıda anasayfasını gördüğünüz web sitesini onun için 3 yıl önce yapmıştık. Sitesini çok sevdi, bir sürü fotoğraf çekti ve iç sayfalarda onları bol bol kullandı. Nereye giderse gitsin, internete girip sitesini sık sık güncelledi, bakımını yaptı, yaşayan canlı bir site olarak kalmasını sağladı.

Süreyya, "Doganbey Evleri"ni sadece bir sezon işletebildi. Bedenindeki bazı hücreler yaramazlık yapmaya başlayınca kendi sağlığına daha fazla vakit ayırması gerekmişti. Ayda bir ya da iki kez kemoterapi gördüğünden yazlarını Doğanbey köyünde geçirmesi de artık mümkün olmuyordu, olmayacaktı. Web sitesini geçen ay yayından kaldırdık. Ancak, gönlüm o sitenin yokolmasını bir türlü kabullenemedi, bir şekilde bir yerlere kayıt düşmem gerekir diye düşündüm. Buraya kaydediyorum işte.

Sevdikleri, alıştıkları, benimsedikleri, yaşayageldikleri her şeyi, her hangi bir şeyi kaybetmeyi kolay kabullenemeyenlerin başları sık sık derde girer. Onlardan biri de benim. Eğer bir şeyleri kaybetmiş ve bu sizi çok korkutmuşsa, sinersiniz, çok da ortalığa çıkmadan kendi küçük hayatınıza sarılırsınız. Ya da benim gibi kabullenmez, orasını burasını didikler, defalarca sorgular, bilmediğiniz boyutlarını keşfe çıkar, hatta üzerine bir de kitap yazar, heykel yapar, kaybettiğinizi kalıcı yapacak bir ağaç diker, bir orman kurarsınız. Süreyya'nın bir üçüncü yolu vardır; sevdiğini kaybettiğinde, akan su, esen rüzgar gibi geçip gitmesine izin verir. Hayatta her zaman yürüyecek yollar, ileride ulaşılacak tepeler, ovalar her zaman vardır.

Yukarıda ekran resmini gördüğünüz Doğanbey Houses web sitesinin anasayfası, soldan sağa ve yukarıdan aşağıya 3'er (bazen 2) adımda size söylemek istediklerini net olarak söyler. Sitenin diğer sayfalarını gezmemiş, yalnızca bu sayfayı görmüş olsanız bile, Doğanbey Evlerinde kalmayı neden isteyip istemeyeceğinizi tereddütsüz bir şekilde anlarsınız. Hiç bir şey olduğunun üzerinde ya da altında anlatılmış değildir. Pazarlama diliyle konuşursak; burada vaat edilenle, yaşayacağınız deneyimin bire bir örtüşeceğini hissederseniz. Süreyya'nın insanlarla iletişimi tam da böyledir, ne bir eksik, ne bir fazla.

Süreyya, doktordan hastalığını ilk kez öğrendiğinde, ki ölümle biten bir hastalıktır, beklendiği, umulduğu gibi korkmadı. O gece uyumadan önce, hayatındaki bu yeni durumla yüzleşti. Karısının, kızının kendisinden sonra bir sıkıntıya girmeyeceğini düşündü. Hayatın sonu bu kadar erken bile gelecek olsa, uzaklaşan kuşları seyretmek kadar kısa da sürse yaşam, korkacak bir şey olmadığını fark etti.

Süreyya Meydanoğlu, en az bizim kadar, hatta bizden de fazla yaşayacak. Karşılaştığı bir problem karşısında neler yapması gerektiğini en realist, en rasyonel şekilde belirleyebilme, ve bunu yüreklice uygulayabilme yeteneğine sahip ender insanlardan biri olarak yaşam karşısında hiç bir zaman çaresiz kalmayacak kadar güçlü tanıdığım tek kişi o zira. Evet, Doğanbey Evleri projesi devam edemeyecek, ama bakın, o bile kendine küçük bir hayat buldu bu sayfalarda. İnsanlığın bu dertli ama keyifli ve sonu gelmeyecek uygarlık yolunda, yürürken her birimizin arkamızda bıraktığımız ekmek kırıntılarından eminim birileri de kendi yollarını keşfedecekler, kendi tepelerini aşacaklar, esip geçen bu güzelim hayatın tadını kendi tenlerinde buram buram hissedeceklerdir.

***

Süreyya Meydanoğlu 26 Ocak 2009'da vefat etti.
http://sureyyameydanoglu.blogspot.com