Şempanzeden evrilmiş olmak niye üzer ki bir insanı? Yukarıdaki "aile fotoğrafı" benim çok hoşuma gidiyor mesela; çok sevimli ve bu dünyaya ait olduğumuzu göstermesi açısından da çok rahatlatıcı.
Nereden geldiğimizi bilmek, hissetmek bence çok önemli. Bedenimizin ve beynimizin bir yerlerinde denizlerden geldiğimizi gösteren bir yığın işaret var tabii ki, ancak o kadar çok zaman geçmiş ki aradan, denizlerde kendimizi karadaki kadar rahat hissedemiyoruz bir türlü. Bence en iyisi ormanlara dönüp evrildiğimiz koşulları yeniden yaşayıp hissetmek, zira büyük bir yabancılaşmaya uğradığımızı düşünüyorum.
Orta doğu dinleri ve kimi "uzaylı" teorileri, bizlerin asıl yurdunun bir başka gezegen, galaksi olduğunu, sonradan şu ya da bu nedenle buraya geldiğimiz söylerler. Yani, şezlongumuza oturup ayağımızı uzatmamızı ve ağaçları, çiçekleri, ufku seyredip keyfe dalmamızı istemezler. Her an gidecekmiş gibi iğne üstünde olmamızı, seyahat çantamızı hazır tutmamızı öğütlerler. Çiçeklerden, ağaçlardan vazgeçtim, kuşlardan, cıvıltılardan, birbirimizden, sevgilerden, aşklardan tat almamızı engellemeye çalışırlar. Ne zaman gerçekleşeceğini bilemediğimiz bu yolculuk uğruna, "misafiri olduğumuz bu dünya"yı yakıp yıkmanın, kirletmenin, kendimiz dışındaki her canlı ve cansıza hayatı zehir etmenin sakıncası olmadığını söylerler. Bakın mesela, son araştırmada, dindarların en umrunda olmadıkları konunun başında "çevre", en umrunda oldukları konunun üst sırasında da HES'lerle ve nükleer santrallerle dünyanın can damarını tahrip etmek geliyor.
Ben kendimi "buralı" hissediyorum. Burası benim evim. Ne bir yerden geldim, ne de bir yere gitmeye niyetim var. Ben "yeryüzü insanı"yım. Bu dünyada yaşayacağım, çalışacağım, ayağımı uzatıp keyif yapacağım, seveceğim, düşüneceğim, üreteceğim ve öldüğümde de bu dünyada kalacağım.
1 yorum:
Tebrikler, çok başarılı bir yazı. Ülkemizdeki çok kişiyi sinirlendirecek bir yazı.
Yorum Gönder