Fazıl Say'ın İstanbul Senfonisi ve "Yeni Bir Gülnihal"

Dortmund Konzerthaus Sanat Yönetmeni Benedikt Stampa'nın, orkestrasının Fazıl Say ile olan ilişkisini "İlk görüşte aşk" diye tanımladığını duyduğum an öylesine kıskandım ki, anlatamam. Yıllar önce Fazıl Say'ı ilk dinlediğimde benzer bir duyguyu ben de yaşamıştım.

Tıpkısının aynısı "ilk dinleyişte aşk"ı gençliğimde Ravel ve Stravinsky'de de yaşamıştım. Ben bu hissi "analitik duygusallık" diye tanımlıyorum. Beni zihnimden, beynimden, kalbimden, tutabileceği her yerimden yakalayıp müthiş bir keyfin ve "yücelme"nin doruklarına sürüklüyor.

Fazıl Say, hiç kuşkusuz bu yüzyılın en önemli bestecisi. "İstanbul Senfonisi" ise çalındığı ilk günden bir dünya klasiği oldu. Ben onu her zamanki gibi göz yaşları içinde dinledim.

Bir de "Yeni bir Gülnihal" var, Fazıl Say'ın Dede Efendi'den uyarladığı. Ona ne diyeceğiz bilmiyorum, "enfes" kelimesi yetersiz kalacaktır, o kesin.